Day 11: บินกลับบ้านกัน

แม้จะเป็นวันสุดท้ายที่จะอยู่ที่โอซาก้ากันแล้ว แต่ดูเหมือนพี่สาวฉันยังมีมิชชั่นอีกหนึ่งอย่างที่ต้องไปทำให้ได้ หาไม่แล้วนางจะถือว่าทริปนี้ไม่สมบูรณ์ นั่นก็คือ การไปกินราเม็งร้าน Ichiran นั่นเอง ... ถูกต้องค่ะ ร้านราเม็งที่พี่ฉันหมายมั่นว่าจะไปกินให้ได้ตั้งแต่วันแรก แล้วก็วืดไป พอวันที่ฉันไปกินกับชิน นางก็ติดไปงานแต่งเพื่อน เมื่อวานก็ไปเที่ยวกันมาทั้งวัน ดังนั้น 10 โมงเช้าของวันนี้ เราจึงเดินกันอย่างมุ่งมั่นเพื่อที่จะไปกินราเม็ง Ichiran กันให้ได้

โดยพี่ฉันมีหน้าที่เดินไปให้ถึง Doyama-cho ส่วนฉันก็จะพาไปที่ร้านอีกที เอาจริงๆฉันจำอะไรไม่ค่อยได้หรอก มันเหมือนจะคลับคล้ายคลับคลามากกว่า แต่มันโชคดีตรงที่ ถ้าไปถึง Doyama ได้ แค่เดินตรงไปตามทางเรื่อยๆก็เจอแล้วค่ะ ร้านเป็นสีแดงสลับดำเด่นมาเลยขนาดนั้น ไม่ได้หายากอะไรเลย แต่การมาเดินย่านนี้ในช่วง 10 โมงเช้ามันให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากการมาในช่วงค่ำเป็นอย่างมากจริงๆ เช้าๆแบบนี้ ผีหลอกมากค่ะ ร้านรวงอะไรก็ยังไม่เปิดกันซักเท่าไหร่เลย

พิธีกรรมเหมือนเดิมทุกอย่างนั่นก็คือกดเลือกราเม็งที่จะกินจากตู้หยอดเหรียญ พนักงานเอาข้อสอบมาให้กา เรากาเสร็จก็รอให้เขาเรียก พอเรียกเสร็จก็เข้าไปประจำช่องของใครของมัน ยื่นทุกอย่างให้พนักงาน เขาก็จะไปทำมาให้ แล้วก็เอามาเสิร์ฟ ปิดมูลี่ เชิญกินได้ตามอัธยาศัย! พี่ฉันนางสั่งไข่มาสองฟอง เลยมาแบ่งให้ฉันฟองนึง อร่อยมาก! จริงๆนะคะ ถ้าใครที่ชอบกินราเม็ง ขอบอกเลยว่า ควรจะแวะมาลองกินที่ร้าน Ichiran ให้ได้ ไม่ควรพลาดเลยค่ะ